‘Ik werd uitgescholden, omver gereden en volslagen genegeerd’

Gepubliceerd op 12/02/2012 om 9:25 | Psychologie

Vandaag het verhaal van Evelyne. Zij wil dit verhaal met jullie delen om te laten zien dat er altijd hoop is en dat, hoe erg de situatie ook is, het beter kan worden. Dat is een mooie boodschap toch?

De reden waarom ik mijn verhaal wil vertellen, is om andere meiden te laten weten dat het echt beter kan worden!

Ik was als kind nooit heel populair. Op de basisschool had ik zeker wel vriendinnetjes, maar toch hoorde ik er nooit helemaal bij. Toch was ik een vrolijk zelfverzekerd kind….totdat ik naar de middelbare school ging.

Ik ging samen met mijn beste vriendin naar dezelfde school en we zaten in dezelfde klas. Elke ochtend fietsten we samen 15 km heen en 15 km terug. Nu zat er nog een meisje bij ons in de klas, die uit dezelfde plaats kwam en zoals heel logisch fietste zij ook met ons mee. Het kind was nogal dominant en liet duidelijk blijken dat ze mij niet aardig vond. Nu was dit wel wederzijds, dus erg rouwig was ik er niet om….

Omdat ik geen zin had om de HAVO te doen, ben ik het VMBO gaan doen. Ik wilde verpleegkundige worden en dat kan net zo goed met VMBO als met de HAVO. De andere 2 meisjes gingen wel HAVO doen. Omdat het al een tijdje niet boterde tussen mij en het “nieuwe” meisje, belde ik mijn oude vriendin op om te vertellen dat ik voortaan alleen zou fietsen,  en toen begon de ellende….

Wat ik nooit gedacht had dat zou gebeuren, gebeurde…ik werd gepest…en goed ook! En het erge was, mijn “beste” vriendin deed even hard mee. Ik werd uitgescholden, omver gereden en volslagen genegeerd. Drie jaar lang hebben ze me geterroriseerd en ik heb het op dat moment eigenlijk alleen gevoeld als ‘alleen zijn’, en niet specifiek als pesten.

Maar ja de middelbare school gaat voorbij en ik ging inderdaad mijn verpleegkunde opleiding doen en tot mijn grote verbazing bleek iedereen mij aardig te vinden! Dat wilde ik natuurlijk zo houden en ik maakte de fout door stoer te doen en niet mijzelf te zijn. Sterke verhalen te vertellen en te gaan roken, om er maar bij te horen…

Dat hou je niet heel lang vol en op mijn 18^e raakte ik overspannen. Ik was zwaar depressief en lag het liefste alleen maar op bed. Ik heb zelfs met de gedachte gespeeld er een “eind” aan te maken. Ik stopte met mijn opleiding, omdat ik het niet meer op kon brengen om te doen alsof ik iemand anders was.

Na een half jaar besloot ik naar de huisarts te gaan en die stuurde mij door naar een psycholoog waar ik 3 maanden later terecht kon. In die 3 maanden ben ik op advies van de huisarts gaan sporten, want ik was kilo’s aangekomen. Ik woog 120 kilo en door sporten, maak je endorfine aan waarvan je vrolijker wordt en meer energie krijgt. Dit ben ik gaan doen 5 keer in de week om maar een dagbesteding te hebben.

Bij de psycholoog gekomen, wist ik eigenlijk nog steeds niet hoe ik toch zo depressief kwam…en wat bleek, al dat gepest had me gebroken! Ik was mijn identiteit volledig kwijt.

Nu kan ik zeggen dat ik door de psycholoog ‘zo’ niet depressief meer was, maar nee. Het heeft me een jaar keihard werken gekost. Door diepe dalen en weinig hoogtepunten, kwam IK langzaam maar zeker weer naar boven.

Ik ben doelen gaan stellen:

Wilde graag in het ziekenhuis gaan werken om ervaring op te doen: CHECK

Wilde graag in Australië gaan backpacken in mijn eentje om volwassen te worden en vrienden te maken: CHECK

En uiteindelijk: ik wilde mijn opleiding oppakken en afmaken: Sinds 26 januari 2012…CHECK

Nu heb ik al deze doelen (ik had er nog veel meer) behaald. Ik ben 35 kilo afgevallen en merk dat mensen mij ook heel aardig vinden zoals ik ECHT ben!

Het heeft me volwassen gemaakt…. Het heeft me verantwoordelijk gemaakt….. en het was o zo moeilijk, maar het heeft me gemaakt tot wie ik ben…. En wat ben ik trots op de persoon die ik ben geworden, want ik kan mijzelf nu recht aankijken in de spiegel!

OH en de pesters…. Ik heb ze nooit geconfronteerd, ik heb ze vergeven omdat ik door ben gegaan met mijn leven. Dus meiden; het zal echt beter worden! Maar blijf alsjeblieft vechten voor je eigen identiteit!

Dankjewel Evelyne voor jouw verhaal. Ik denk dat het voor veel meiden herkenbaar is en ik vind het ontzettend knap dat je er zoveel sterker bent uitgekomen en dat je al je doelen hebt behaald!