‘Het rare is dat ik jarenlang niet echt doorhad dat het zo uit de hand liep’

Gepubliceerd op 04/02/2012 om 9:43 | Psychologie

Afgelopen week kreeg ik een mailtje van Wendy. Zij vertelde dat ze wel wilde meewerken aan Let’s get serious en liet ook kort weten waar ze over wilde schrijven. Wendy schreef dat ze verslaafd is aan eten, dat ze een relatie heeft gehad met een ‘feeder’ en op de wachtlijst staat voor een maagverkleining. Ze wilde daarover vertellen om nog eens te benadrukken dat er vaak een heel verhaal zit achter iemand die (te) dik is. En met die boodschap ben ik het helemaal eens en dus kun je vandaag het verhaal van Wendy lezen.

Ik wil geen dramatisch verhaal vertellen. Ik ben namelijk niet zo’n dramatisch persoon. Toch heb ik al het aardige meegemaakt in mijn leven. Ik ben Wendy, 27 jaar en ik weeg 172 kilo.

Volgens de artsen ben ik morbide obees. Dat betekent dat ik door mijn overgewicht heel veel kans heb om eerder te overlijden. Nu zul je misschien denken ‘Nou en, dat heb je zelf toch gedaan?’, en dat is voor een deel ook zo. Het is allemaal door mijn mond gegaan en daar moet ik zelf mee leven.

Het begon toen ik een jaar of 9 was. Voor die tijd was ik graatmager en ik lustte ook niet veel. Mijn vader daarentegen was een grote eter en was ook heel zwaar omdat hij kapitein was op een binnenvaartschip. Dan breng je je dagen zittend door. Als hij thuis was, lag de snoepkast altijd helemaal vol en kwam het regelmatig voor dat hij na het avondeten nog frietjes wilde halen. Maar ik ga hem zeker niet de schuld geven van mijn overgewicht.

Ik werd door mijn verlegenheid op de basisschool erg gepest. Ik liet weinig mensen iets merken en kropte alles op. Mijn enige troost werd eten, veel eten. Ik kocht van mijn zakgeld snoep en smokkelde het naar mijn kamer, waar ik de papiertjes achter het bed gooide. Natuurlijk kwam mijn moeder daar achter, aangezien zij achter mijn bed schoonmaakte. Maar ik hield er niet mee op. Ze liet me elk dieet proberen, bood me cadeaus aan als ik af zou vallen, maar niets hielp.

Op de middelbare school ging het niet echt veel beter. Ik was dikker, had een beugel en een bril. Ik was een makkelijk mikpunt. Eten werd in die tijd steeds meer een echte verslaving voor mij. Laat ik het zo uitleggen: als je naar New York gaat denken veel meisjes en vrouwen eerst aan winkelen en sightseeing. Ik denk aan hotdogs en hamburgers. Dat is een kenmerk van een echte verslaving.

Toen ik 17 was kreeg iedereen om mij heen een vriendje. Ik alleen niet. Ik dacht echt dat niemand mij wilde want wie wil er nou een varken? Toen leerde ik via internet mijn ex-vriend kennen. Hij was een stuk ouder dan ik (begin 40), maar speelde handig in op mijn onzekerheid. Ik werd verliefd op hem en ging met hem samenwonen. Hij liet merken veel van volle vrouwen te houden en ging op een gegeven moment elke dag snacks voor me halen. Hij wilde me verwennen zei hij, en ik zei geen nee tegen al dat lekkere eten. In die tijd kwam ik het meeste aan. Ik ging van 110 kilo naar 140 kilo in een halfjaar. Achteraf gezien blijkt zo iemand een feeder te heten, ik zag een tijd geleden een documentaire en hij was precies zo. Als je er meer over wil weten, google op de term feeder en dan vind je veel informatie.

Na vijf jaar, op mijn 22e, besefte ik dat ik met mijn ex nooit gelukkig zou worden. Ik wilde een gezin, en de wereld zien, maar zijn wereld bleef heel klein. Ik hield niet meer van hem, en al helemaal niet meer toen ik erachter kwam dat hij een ander, nog jonger, meisje had leren kennen. Ik maakte het uit en na een paar weken leerde ik mijn huidige vriend kennen.

Hij is een week jonger dan ik en was altijd al gek op volle vrouwen. Niet om ze vol te stoppen, dat doet hij helemaal niet, maar omdat hij het mooi vindt. Eindelijk voelde ik me zekerder worden van mezelf. Ik kreeg mijn eerste echte baan en ging bij hem wonen in Limburg, 130 kilometer van mijn ouders vandaan.

Na anderhalf jaar begon ik na te denken over kinderen. Want ik wil ze erg graag. Mijn moeder zei verschrikt dat ik daar echt niet aan kon beginnen. Wat nu als mijn kinderen van mij wegrennen? Ik kan ze niet achterna lopen. En een zwangerschap met dit gewicht is eigenlijk bijna niet mogelijk. Ik raakte hierdoor echt in een diepe put.

Het rare is namelijk dat ik jarenlang niet echt doorhad dat het zo uit de hand liep. Als ik eens in de spiegel keek, wat ik niet vaak deed en doe, dacht ik altijd dat ik dat niet was. Ik was heel erg in denial (ontkenning). Op een avond ging ik voor de spiegel staan en realiseerde me dat ik er niet langer meer omheen kon (letterlijk en figuurlijk). Ik had een serieus probleem want die persoon met die grote hangbuik: dat was ikzelf.

Ik ging naar de huisarts om advies te vragen. Zij vertelde me dat ik ongeveer 90 kilo kwijt moest om gezonder te kunnen leven en kinderen te kunnen krijgen. Ze gaf aan dat een maagbandje of een maagverkleining misschien een optie zou zijn omdat ik voor mijn dertigste zoveel mogelijk gewicht moest verliezen en diëten in het verleden niet hielp.

In het ziekenhuis bij mijn woonplaats lieten ze me al snel weten dat ik daar niet geopereerd kon worden. Ik ben namelijk te zwaar voor een gewone operatiekamer. Ik ben doorverwezen naar een groot ziekenhuis in Heerlen, en daar ben ik na veel onderzoeken op de wachtlijst geplaatst in februari 2011. En daar sta ik nu nog steeds op. Volgens de planning zal ik rond eind maart 2012 mijn maagverkleining krijgen. Dit is voor mij de laatste optie om het gewicht kwijt te raken.

Wat voor mij het moeilijkst is, zijn de dagelijkse dingen. Ik kan geen lange stukken meer lopen omdat mijn rug en gewrichten teveel overbelast worden. Over straat gaan is sowieso een hele uitdaging omdat mensen menen dat ze me van alles toe mogen roepen. Ik word regelmatig nagegild door wildvreemde mensen en dat doet pijn.

Wat ik jullie wil meegeven is dat ook dikke mensen gevoel hebben en dat er meestal ook een heel verhaal achter iemand zijn of haar overgewicht zit. Ik besloot niet om van de ene op de andere dag maar lekker dik te gaan worden, maar ik moet er elke dag mee leven en dat is eigenlijk al moeilijk genoeg, maar dat beseffen veel mensen niet.

Gelukkig accepteert iedereen op mijn werk mij zoals ik ben en heb ik lieve vrienden, familie en natuurlijk mijn vriend die me elke dag steunen. Nog een paar maanden wachten en dan begint mijn leven opnieuw na mijn maagverkleining. Dat wordt geestelijk heel zwaar, want je kan bijna niets meer eten, maar in je hoofd heb je er nog wel zin in. Ook zal ik daarna nog wel een paar keer geopereerd moeten worden aan overhangend vel (lekker smakelijk). Maar ik heb het er voor over, want als ik na twee jaar stabiel op gewicht zit mag ik van de dokter aan een gezinnetje beginnen en heb ik veel meer kans dat ik de 50 jaar wel haal.

Wow, ik was echt onder de indruk van jouw verhaal Wendy. Ik vind het zo moedig dat je het met ons hebt gedeeld. Ik wens je heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd.

Ik heb ook nog aan Wendy gevraagd of zij over een tijdje nog een keer een stukje voor de site wil schrijven; om te vertellen hoe het, bijvoorbeeld na de operatie, met haar gaat. Ik denk dat jullie dat ook graag willen weten .